Kim jestem?

To jedno z najważniejszych pytań, jakie człowiek może sobie zadać. Wydaje się, że odpowiedź powinna być prosta. Przecież każdy zna siebie najlepiej.

Witold Gombrowicz w „Ferdydurke” przekonuje jednak, że sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana. Według niego nasza tożsamość nie jest czymś stałym ani w pełni zależnym od nas. Kształtują ją inni ludzie, społeczne oczekiwania, role, które odgrywamy, i obrazy, jakie tworzy na nasz temat otoczenie.

Dlatego „Ferdydurke” nie jest wyłącznie powieścią o szkole czy dojrzewaniu. To przede wszystkim książka o człowieku, który próbuje odpowiedzieć na pytanie: „Kim naprawdę jestem?”

Czy zdarzyło Ci się kiedyś zrobić coś tylko dlatego, że oczekiwali tego inni? Dopasować swoje zachowanie do grupy, przemilczeć własne zdanie albo udawać kogoś, kim nie jesteś? Jeśli tak, doświadczyłeś presji otoczenia.

To właśnie ten problem znajduje się w centrum „Ferdydurke”. Choć powieść pełna jest groteskowych scen i absurdalnych wydarzeń, Gombrowicz opowiada o czymś niezwykle prawdziwym – o sile wpływu innych ludzi na nasze decyzje, zachowanie i sposób postrzegania samych siebie.

Według autora presja otoczenia nie zawsze przybiera formę otwartego przymusu. Częściej działa subtelnie. To spojrzenia innych, społeczne oczekiwania, chęć akceptacji i lęk przed odrzuceniem sprawiają, że zaczynamy odgrywać role, które nie zawsze są zgodne z naszym wnętrzem.