Dorosły człowiek trafia z powrotem do szkoły. Dwóch uczniów prowadzi pojedynek na miny. Bohaterowie zachwycają się łydką młodej dziewczyny, a Miętus marzy o „zbrataniu się z parobkiem”. Trudno znaleźć drugą szkolną lekturę, która zawierałaby tyle pozornie dziwnych i absurdalnych scen.

Nic dziwnego, że wielu uczniów po przeczytaniu „Ferdydurke” zadaje sobie pytanie:

„O co właściwie chodziło Gombrowiczowi?”

Odpowiedź brzmi: bardzo często właśnie absurd jest tutaj najważniejszym narzędziem interpretacji. Autor celowo wyolbrzymia rzeczywistość, aby pokazać mechanizmy, których na co dzień nie zauważamy. Im bardziej niezwykła scena, tym ważniejszy problem ukrywa się pod jej powierzchnią.

Szkolne życie w „Ferdydurke” nie przypomina zwyczajnej codzienności. Uczniowie nie tylko się uczą, ale przede wszystkim nieustannie walczą o swoją pozycję, próbują podporządkować sobie innych i odgrywają role narzucone przez otoczenie.

Na pierwszy rzut oka ich zachowanie wydaje się zabawne lub wręcz absurdalne. Gombrowicz celowo posługuje się groteską, aby wywołać uśmiech czytelnika. Jednak pod warstwą komizmu kryje się bardzo poważna refleksja o relacjach międzyludzkich.

Autor pokazuje, że szkoła jest miniaturą społeczeństwa. To właśnie tutaj najlepiej widać, jak rodzi się presja grupy, rywalizacja, potrzeba akceptacji oraz walka o dominację. Relacje między uczniami stają się więc jednym z najważniejszych tematów całej powieści.